“Gönül ferman dinlemez” dediler inanmadım.
Duygularımı aklımla dizginlerim sandım.
Kaptırdım gönlümü o ahu gözlü güzele.
Tutsak olan duygularımdan kurtulamadım.
Aşılmaz engellerden yâre ulaşamadım.
Gönlümdeki duyguları ona açamadım.
Ben yaklaştıkça nazlanıp uzaklaştı benden.
İncitme kaygısıyla hep mesafeli kaldım.
Alıp başımı sarp dağlara vurdum kendimi.
Belki de yürüyerek unuturdum derdimi.
Dağların ardında yine sıra dağlar vardı. ...