Ve bu son evren gecesinin tek seyircisi olarak bütün o korların altındaki donmuş görünümlerin kıyısında kendisini görüyordu; tek başına, bu ölmüş evrenin içinde yapayalnız! Şimdi de yapyalnız değil miydi? O zaman düşüyle gerçeğin bu benzerliğinden titrer ve müziğin iyileştirirken öldüren avunmalarından silkinerek kalkmaya çalışırdı. Artık uyuşan. can çekişen sinirler; yeniden canlanmak için sarsılmak, hırpalanmak isterdi. Biraz, önce inleyen panoya çıldırır, kudururdu. Yine biraz önce havanın iç ...