İnsan ve tabiat defalarca müştereklik kurar fakat tabiat, insanın ahdinde sadık kalmaması sebebiyle bu müşterekliği kendi lehine bozar. Bunun karşısında tabiat, çocukla olan müşterekliğine zarar gelmesin, diye kılı kırk yarar. Zira çocuğun cömertliği ve tabiatın cömertliği kıyasıya bir yarışın içindedir. Dolayısıyla çocuğun böylesine bir cömertliği varken çocuğu okuma nöbetinin dışına itemeyiz. Mutlaka nöbete alışması için var gücümüzle çalışmalıyız. Aşkın öğretmeni için bunun zor olmadığını da ...