Kendi varlığıyla baş başa bırakılan tek çalışan türüdür maden işçisi. Kömürle yüz yüze gelindiğinde, beyaz sakalıyla bakan yeraltı tanrısı Hades'in insafına sığınmak, sadece onlara mahsus bir kabuldür. Belki de bu nedenle, maden işçileri gökyüzünün unut veren derinliğini herkesten çok göremedikleri için, karıncalar gibi kaderlerine uyum sağlayarak akıp gidiyorlardı gecenin ve gündüzün vaktinde. Belki de bu nedenle, tüm işçilerden farklı olarak kendilerini bir "hiç" hissederek, yani nesneleşerek ...