Ben yolum.
Başımda taşıdıklarım yol yol çiğner beni, bağrıma taş basarım.
Yolun güzelliği bazen gidilecek yerden bazen de yolculuğun hedefinden
kaynaklanır oysa. “İnsan, bir damla kan ve sayısız endişe” diyordu Sadi
umarsızca. Arif Nihat Asya ise “Su içen kuşu her yudumda gagasını göklere
kaldırarak Allah’a şükrederken gördüm” diyordu. Biz görmediklerimizi de söyleriz;
çünkü gurbeti bizden öncekilerden devralmışızdır. Yol bizi bekler. Yol, yolcunun
durağıdır am ...