İNSAN HEP VAKTİNDEN ÖNCE ÖLÜR
İnsan hep vaktinden önce ölür. Faniliğin yasası kesindir: İnsan hep yarım kalır. Vaktin doluşuyla beraber, söylenmeyenler, söylenemeyenler, ertelenenler, kapağı hiç açılmamış sayfalar, bütün “vakitler” sona erer.
Ölüm, “vakitsizlikten” şikâyeti sona erdirir. Kızlar, annelerini ölümlerinden sonra tanırlar, oğullar babalarını… Ölümden önce herkes biraz daha az tanınır, biraz gizlidir herkes bir başkasında.
İş vardır, okul vardır, akşam eve dönme çabası ...