İnsanları balık istifi gibi yatırdıkları bu yerden alıp yine balık
istifi gibi kamyonlara doldurup götürüyorlar. Çok korkuyorum
Irène. Önünde sonunda beni de götürecekleri o yerde
çocuklarımı sağ salim bulabilecek miyim, bilmiyorum.
Korkmaktan da bıktım aslında. Güne gözümü ölsem de
kurtulsam diyerek açıyorum. Yine de ölsem, deyince ölünmüyor.
Verdikleri sefil kırıntılarla karnımı doyuruyorum. İnsan nasıl da
arsız bir yaratık, en aşağılık durumlara bile alışıyo ...