Evvel Zaman İzleyicileri, 1960’lar-1970’ler Türkiye’sinde sinemayı bir bellek mekânı olarak ele alıyor ve
izleyiciyi tarihin merkezine yerleştiriyor. Aynülhayat Uybadın’ın sözlü tarih yöntemiyle derlediği
tanıklıklar, sinemaya giden yolları birlikte kat etmenin ritmini, yazlık sinemalarla kapalı salonlardaki farklı
izleme pratiklerini, yıldızlarla kurulan özdeşliklerin gündelik hayatı nasıl sardığını anlatıyor.
Bir yanda ‘‘sinema eğlence değildir’’ diyen, sinemayı sanat olara ...