Bir şiir kitabını eline aldığında bazen ne aradığını bilmezsin. Sadece bir
yere dokunmasını istersin. İlk Hece tam olarak bunu yapıyor. Gürültüye
karışmadan, acele etmeden, insanın içindeki tanıdık yerlere doğru
yürüyor.
Bu şiirlerde çocukluk var ama süslenmiş bir hatıra gibi değil. Yoksulluk
var ama ajitasyon yok. Göç var, anneler var, suskunluk var. En çok da
insanın kendisiyle baş başa kaldığı anlar var. Mehmet Özdemir,
gördüğünü abartmadan, hissettiğini giz ...