İnsan Kalır, hafızanın kırıldığı yerden doğan bir şiir akışıdır. Aşkın en ince yarığından sızar, zamanın sert yüzüne çarpar, oradan yeniden insana döner.
Ay çıldırır burada.
Işık sınırını unutur.
Şehirler kendini hatırlamaya başlar.
Sokakların adı silinir, aşk yer değiştirir, zaman kendi çizgisini unutur.
Bir rüzgâr vardır; adı hatırlamaktır.
Bir deniz vardır; eski sesleri taşır.
Bir insan vardır; kaybettiklerinin içinden geçerek kalır ...