“kelimelerin mecali kalmıyor
bazen anlatmaya
yaşarken kaybettiklerimiz
geçiyor yanımızdan
dünya da üzerimizden
olanca ağırlığıyla”
Bu dizelerle somutlaşan eserimde her şiiri kendim ve okurlar için bir durak, bir düşünme ve dinlenme yeri olarak kabul ettim. Bu durakların her birinde bir kapı aralanıyor ardından başka bir kapı daha
Bu yolculukta umuda sevince kaybedişlere unutuşlara hüznün eşlik ettiğini söylemeliyim.
“Göç”, bu yolculuğun ilk adımı. ...