Bazı yaralar çocuklukta açılır ve insan büyüse de kalbin bir köşesinde yaşamaya devam eder. Elif, yedi
yaşından itibaren beklemeyi, sessiz kalmayı ve gelmeyecek insanları özlemeyi öğrenir. Yetiştirme
yurdunun soğuk koridorlarında onun en büyük dileği çok basittir: Bir gün birinin onu seçmesi…
Yıllar geçtikçe bekleyiş yerini sorulara bırakır. Annesini, babasını, geçmişini bilmeden büyüyen Elif için
“Ben kimim?” sorusu yalnızca bir merak değil, bütün hayatına yayılan bir arayış ...