Bazı yolculuklar valizle başlamaz. İnsan her vakit dışarıya yetişir de bir tek kendi içine yetişemez. Gün biter, telefon susar, ışıklar söner, kapılar kapanır ama kalbin içinde bir cümle açık kalır.
“Keşke…”
Bazen “keşke”lerin yükü, dağlardan daha ağırdır.
Kalpten Kalbe, insanın insana yaklaşmasının önce kendine yaklaşmaktan geçtiğini bize hatırlatıyor. Niyetin yön verdiği, tevbenin rotayı düzelttiği… Şükrün azığı görünür kıldığı bir iç sefer bu… Sabır, yokuşta aldığımız nefesi ...