Çoğu nereye niçin gittiğini bilmeden gidiyordu. İnancın oluşturduğu gösteri her zaman bir kimlik verirdi
insana. Ama kendisine ait olmayan kimlikle yürümeye başlayan da kendisi değil başkası olurdu.
Böyle böyle kendine yabancılaşır, kendine yabancılaşa yabancılaşa da başkası tarafından ele geçirilirdi. Sonra
kendine ait olan ne varsa anlamını yitirir, kahraman olmak için yola çıkan da yolun sonunda bir hiç olurdu.
"Kopuk ve Hiç, 'politik avangart bir roman' olarak, edebiyatım ...