Oysaki zaman örtmez hiçbir yarım kalmışlığın üzerini. İyileştiğini sandığımız yanlarımız, sadece bedenimizde bağışıklık kazandırırken, bir de bunun üstüne yenileri eklenir; sanki kısır bir döngü gibi, ardı arkası kesilmeyen ve birbirinin etrafında dönüp duran. Bu sefer de insanı en büyük şekilde yüzleştirir: eksik doğup eksik yazılmıştı kaderim, hem de sonsuz yarım kalmışlıklarla. Odamın sessizliği içime işlerken, hafifçe gıcırdayan sandalyemde oturuyordum. Yağmurun ritmik sesi, kirli pencerenin ...