Hepimiz farklı yerlerden kırılıyor, ayrı zamanlarda kendi karanlığımıza düşüyoruz. Ama sarsıntılarımız ayrı olsa da ruhumuzda kalan o ortak tat hiç değişmiyor: Acı, öfke, yalnızlık ve görünmezlik...
Eğer düştüğümüz o kör noktadan uyanıp ayağa kalkmazsak; hayatımızı biz değil, incinen duygularımız ve zorunlu üstlendiğimiz roller yönetmeye başlıyor. Oysa insan, en çok kırıldığı yerden bağ kurar hayata. Ve her yıkım, içinde keşfedilmeyi bekleyen devasa bir uyanış potansiyeli saklar.
Bu ki ...