“Lahabi Ruh, içimizde yanıp tutuşan ruhların, sessizliğe gömülmüş fırtınaların ve daima var olan umudun izlerini taşıyor.”
Her ruh, kendi denizinde bir fırtınayı, kendi vadisinde bir yürüyüşü gizler. Bazen çığlıklar sessizliğe gömülür, ihanet gölgesi uzun düşer; ama en dipte, sönmek bilmeyen bir kor parçası daima bekler.
Bu şiirler, yazarın karanlığın ardında bulduğu o asi yüreğinin yankısıdır. Denizde açılan bir kapı gibi, okuru kendi en derin sırlarına doğru bir yüzleşmeye davet eder ...