Hayır bir tek sen gördün, ben maruz kaldım. Oyun sandıydım. Sen katıldıydın. Birazdan üçümüz de kahkahalarla gülecektik. Sonra da uyuyacaktık, sabah patates kızartması kokusuyla uyanacaktım. Olmadı, bir daha beraber uyuyamadık bile. Sen buralarda beyaz odalarda gözün açık uyuyorsun, ben de ranzalarda başkalarının ablalarıyla. Evim yok be ablam, senin aklınmış benim evim.”
“Sen ümidini kestin, bu iyi bir huy değil.”
“Dediğin ümit etmek değil ki, takıntı halinde ısrar etmek.”
“Israr ...