İnsan kalbi bir saraydır. Ama bu sarayın tek bir tahtı vardır. O tahta Leyla’yı oturtursan,
Mevla’nın tecellisine yer kalmaz. Leyla dediğin sadece bir kadın değildir; bazen bir makamdır,
bazen bir maldır, bazen de kendi nefsindir. Kalbindeki o kalabalığı boşaltmadıkça, asıl sahibi
oraya teşrif etmez.
Leyla bir köprüdür Salih. Köprüden geçilir ama köprüye ev kurulmaz. Leyla’ya bakıp Mevla’yı
görebiliyorsan, o aşk seni hakikate götürür. Ama Leyla’da takılıp kalırsan, yolda ...