İsyana beş kala yorgun saçlarıma aklar düşüyor.
İçimde ki çocuk, yine üşüyor.
Karanlığın gölgelerinde doğmak isteyen piç bir
Yalnızlık benim ki.
Kaçışların kuytusunda aradığım
Loş bir zemin ki;
Hiç şikâyet etmem üzülmem desem de olmuyor.
Bahar çiçekleri dalında ha deyince solmuyor.
Dolmuş gönlüm, içim sarhoş, göçlerim depreşmiş içimde
Bir kırlangıç görüyorum, sürekli konuşuyor.
Eşini arıyor olmalı, yuva kurmanın telaşında.
Gelmeyecek m ...