Günün birinde güneşin benden doğduğunu
Gördüğümde,
O gün karanlığı affettim.
Dalga ile parçacığın
Işıktaki diyalektik uyumunu anlayınca sustum.
Ve günün her anında dudaklarımdan
Düşürmediğim adını anmadığımda
O gün dilimi kartallara yedirdim.
Sözlerimi göğe bıraktım, rüzgâra teslim ettim.
Zerdüşt’ün yalnızlığında dolaşan bir Nietzche gibi,
Sözlerimi dağlara bıraktım.
Affedilmiş karanlığın ateş dansında
Dilsiz ben ve sen, şafağın aydınlı ...