Hayatın bu insanı şımartmama çabası inanılmaz bir şeydi. Kariyerinde iyiysen iç
huzurunda eksilme oluyordu, paran varsa sağlığın elden gidebiliyordu. Çok mutlu
olursan paran olmuyordu, işin rast gitmiyordu. Bir şeye çok sevinirsen hemen
arkasından üzülecek bir şey oluyordu. Çok üzülürsen bir umut doğuyor, gerisi hiç
olmadık zamanda geliyordu. Bir iyiyi, güzeli bulunca; bir kötüyü ve hüznü de buluyordu
sanki insan. Ne biçim bir terazisi vardı hayatın böyle?