Her gün biraz daha azalıyor yaşama hevesim. Ruhum bedenimin haylazlığına daha fazla katlanamıyor. Su üstünde yürüyen birinin hayalini kuruyorum, ama ruhumun hantallığından olsa gerek, yüzüme yorgan çeker gibi kendimi karanlığa gömüyorum. Issız sabahların serinliği hep tenimde, özlem duyduğum bir sıcaklık hayalimde benim. Korkar oldum gözümü açmaya her uyandığımda, çünkü günün her anını artık karanlık sanıyorum. Elbette vardır, ruhu aydınlatan bir ışık bir de ısıtacak bir sıcaklık kaynağı. Ama uz ...