Odadaki sessizlik, bir çığ gibi büyümeye başlamıştı. Sezen'in ölümüne alışamadığını fark etti Cem. Belki de alışmak istemiyordu. Alışırsa eğer, asıl o zaman ölecekti Sezen. Yanındaydı oysa şimdi. Göremese de, duyamasa da, dokunamasa da, hissedemese de, gözünü her kapadığında; hayalinde, düşünde, rüyasındaydı Sezen. Bu yüzden alışamazdı işte. Yokluk ile varlık arasındaki ince çizgiydi alışmak. Alışırsa Sezen'in yokluğuna, onun varlığını yok edeceğini biliyordu. Peki ya alışmazsa; nasıl yaşayacakt ...