Karanlığın içinden geçerken bile, insanın avucunda saklı bir ışık vardır.
Söndüğünü sandığın anlarda bile, sessiz ve ısrarcı…
Tıpkı kalbin gibi.
Nikbin; kendi içine dönmekten, kırıklarını görüp yine de yürümekten korkmayan bir ruhun şiirleri…
Yalnızlığın ince sızısından umudun derin nefesine, özlemin yumuşak gölgesinden yeniden doğmanın ince ihtimaline uzanan bir yolculuk.
Bu dizelerde; kayboluşun bilgeliği, iyileşmenin sessiz adımları ve insanın kendine tutu ...