Söz biter —
kalan sessizliktir.
Ne cisim vardır ne suret; yalnızca öz kalır —
sessiz, saf ve bütünüyle kendisi.
Her şey O’nda erir ne içtir ne dış —
her yerde, her anda, her şeyde O vardır.
Zaman çözülür, anlam susar, kelimeler dağılır;
ama o an sessizlik konuşur.
Geride bir harf kalır —
tek bir harf: O.
İnsan arar, kaçar, döner ve bir an gelir, bilir: O’dur.
Bu, kalbin hatırlayışıdır —
hiçliğin içinde sonsuzun sesidir...