İnsanın basit bir varlık olduğunu öngörürsek ne yerin dibine sokmalı kendini ne de göğün üstüne çıkarmalı. Bizler; aynı duaların, aynı günahların ve aynı ‘kavanoz dipli Dünya’nın çocuklarıyız. Bu kitap; ‘İbn-i Vakt’ın huzurundan geçip kendi cenazesine şiirler yazan bir ruhun, ‘benden öteye’ uzanan sessiz çığlığıdır. Şair, lale ve yaseminlerin soluşunu kefen beyazıyla bir tutarken, bir yandan da yağmurda ıslanmanın tadını ‘yaşlanmak’ sanan o çocuksu dürüstlüğe sığınıyor. Burada sahte dev aynaları ...