“Masanın altında bıraktığımız hayatlarla
bir süre daha oturuyoruz.”
Ölmeden kaybettiklerimiz var.
Zaman, aldığı şeyleri bütünüyle götürmüyor. Bir ses çekiliyor dünyadan, bir yüz hafızanın karanlığına karışıyor, çocukluk kendi kapısını sessizce kapatıyor; ama geride, görünmeyen biçimde yaşamaya devam eden bir şey kalıyor.
Belki hafıza, yokluğun başka bir varoluş biçimidir.
Ölülerimi Tanıyorum; kaybın kendisinden çok onun bıraktığı boşluğa, insanın ...