Bu kitap, yalnızca bir hikâye derlemesi değil; Necibe Bozkurt’un kaleminden süzülen, kadim bir dilin, toprağın ve kadın hafızasının birbirine karıştığı büyülü bir şahitliktir.
Burada payam ağacı sadece bir ağaç değil, kökleri geçmişe, dalları geleceğe uzanan bir bilgelik simgesidir. Her anlatıda payamlar, yeniden konuşmayı öğrenenlerin, dudaklarını yeni tanıyan kadınların elinde çiçek açar. Bu çiçekler, Anadolu’nun kadim anlatı geleneğini bugünün sesiyle birleştirir; masa ...