"Bir müddet sonra anladım ki kaptan, gözlerini diktiği sonsuz maviye, takıldığı kelimeleri bir bir düşürdü. Ayrılıklarını düşürdü, her akşam yatmadan önce öptüğü çerçeveyi düşürdü, kavuşma arzularını düşürdü. O düşürdükçe ben sustum. Bir vakit sonra emin oldum ki, kaptanın gözlerini sonsuz maviye diktiği yerde zaman durdu."
Osman Onur Şimşek, ilk romanında inceliklerle yaşamaya çalışırken aldığı her yarayla yalnızlaşan, kalabalık beklentilerin gürültüsü arasında suskunlaşan; sözcükler ...