İlk baskısı 1939’da yapılan Sarnıç’ta 16 hikâye var. Sait Faik’in bu hikâyelerinin en bariz özelliği, gözünü, kendi deyişiyle “müte-vazı köşeler”e, “kara çocuklar”a, kısaca kıyıdakilere, ötekilere çevirmesidir. Eser, Türk hikâyesinin ‘küçük adam’a yönelmesini göstermesi bakımından değişmenin ilk işaretlerini taşır.
Bu hikâyelerde, İstanbul’un yoksul semtlerini; kahvehaneleri, parkları, meyhaneleri mekân tutmuş, avare, işsiz, yoksul, aylak, kimi çeşitli suçlara bulaşmış, kimi küçük temiz hay ...