Son kez baktı gökyüzüne. Ay, ara ara bulutların ardından bir çıkıp bir kayboluyordu. Bir daha ayı göremeyecekti Seyid. Bulutları, yağmurun sesini, insanı ıslatışını... Munzur’un o hırçın akan sesini… Rüzgârın sesini… Dağlardan akıp gelen yaban kekiği kokusunu, dağ keçilerinin ardı sıra dizilerek dağın yamaçlarından yukarıya doğru yürüyüşlerini bir daha göremeyecekti.
Çocukluğu geldi aklına, annesi sanki sesleniyordu ona. “Bizi bırakıp nereye gidiyorsun?” Babası İbrahim Ağa’nın o gür sesi ku ...