“Günler kısalıyor,” derdi annem yanıbaşındaki pencereden laciverdimsi göğe bakarken. “Kış geldi artık,” derdi perdeleri çekip, elektrik ışığıyla henüz tanışmış evimizin eşyalarına, kararmış mobilyalarına göz gezdirirken. Beni yanına çağırır, kucağına alır ve bir başıma yetişemediğim balkonun korkuluklarına yanaşarak sokaktan gelip geçenleri gösterirdi. Sonradan, yetişkinlik yıllarımın uzunca bir dönemi boyunca rüyalarıma girecek bir şeyleri hayal edip kurar, birkaç kat yükseklikteki balkonumuzd ...