Dostu Kul Kozâkî’ye : “Neden Söz Gülleri?” diye sordu. Kul Kozâkî hiç beklemeden tek nefeste cevabı verdi. “Sözü gül olanın, nefsi kül olur!..” Bu öyle bir cevaptı ki, dostu sanki sille yemişçesine afalladı ve ne diyeceğini bilemedi. Neden sonra dost, “Bana bu cümlenin derinlerinde saklı olan sırrı açar mısın ey gönül ehli?” diyebildi. Söz açık olmasına açıktı da anlaşılan dostu muhabbete susamıştı… Kendisine gönül ehli denilince, gönülden geçen ne ise öyle anlatmak gerekli idi hakikati dili dön ...