Oysa ben içimi şiirlere döktüm. Ruhumu anlayan kimsem yoktu. Büyüklerim talihimin şeklini biçip, üzerime kundaktayken giydirdi. Okutmadılar ki beni. Ne güzeldi hayallerim… Gazeteci olma hayallerimi hayat şartlarım telef etti.
İnşaat yıkıntılarında ekmek savaşı veren babanın “Tenekeci Kızı” şimdiki şiirlerin tek sahibi.
Adımı gurbete gelin giderken, babamın göğsünde “Hicret’e” değiştirmem tesadüfen değildi.
İtiraz etmek kimin haddi? İki aylık oğlana, doğar doğmaz “kadın” yapmışlar ...