Onur Ubay, sevgiliden Tanrı’ya, anneden doğaya uzanan bir izlekle örer şiirini. Şiir, bu izlekler arasında özgün dizelere yaslanarak mimari bir dokuda ilerler. Doğayı dizelerinde dışımızdaki bir varlık olarak değil de insanla birlikte harmanlayarak verir: Rüzgâr, nehir, çiçek, yıldız, kuyu, su, dağ, çöl, taş, pencere, deniz, yağmur sözcükleri kimi zaman temel anlamlarıyla kimi zaman yan anlamlarıyla içeriğin dokusuna nakış olurlar.
Üç dizenin birlikteliğini yansıtan anlatımlardan biri ...