“Ah Bahar… Ben, üzgün hissettiğim zamanlarda seninle tanıştığım günü hatırlayıp mutlu olan biriyim. O gün, haftalar boyunca ‘göz değdirmece’ oynayan iki çocuk olmaktan sıkılıp yanına gelmeseydim, sen sonsuza dek bu oyunun içinde yaşardın da yine benim karşıma çıkamazdın. Zaten sen kütüphanede gördüğün bir erkeği çaktırmadan kesemeyecek kadar beceriksiz, o erkek ayağına geldiğinde ağlayacak kadar korkak ve ‘neyin var’ dediğimde, ‘annemi özledim, diyecek kadar çocuktun. İstanbul kıştı, senle berab ...