“Sanırım zarf bulamamış,” dedi. Cavit mektubu alıp özenle ceketinin iç cebine yerleştirdi. Ardında da eşyaları teslim aldı. İkisinin de gözleri dolmuştu. Birbirlerinden gizleseler de bu apaçık belli oluyordu. Cavit teşekkür ettikten sonra ayrılmak istedi. Zaten yapacak bir şey de yoktu. Biran önce ayrılmak ikisi için de en iyisi olacaktı.
Cavit arabasına binerken dönüp tekrar teşekkür etti ve vedalaştılar. Sonra da hızlıca eve doğru yola çıktı. Aklı mektuptaydı. Kim bilir ne acılar içinde y ...