Acun var olduğunda gök sessizdi, yer derindi.
O vakit töre kondu.
Dağa, suya, rüzgâra ve karanlığa bile.
Yüzyıllar boyunca bozkırın halkları bu töreyle yaşadı.
Gök yukarıdan baktı, yer alttan sustu.
Fakat bazı karanlıklar vardır ki sessizlikte büyür.
Karabudun obasının genç yiğidi Salgur, yazgının yükünü taşıdığını henüz bilmiyordu.
O yalnızca bozkırın rüzgârını, atının nefesini ve kılıcının ağırlığını tanıyordu.
Ama gök bazen bir adı fısıldar. ...