Benim Gözümün Nuru,
Gönlümün Efendisi,
Gecemin Işığı Efendim!
Ciğerim kanıyor, sanma ki gönül yarasından,
Aylardır öksüzüm, Fikriye derken can veren sesinden.
Serdim ayaklarının altına, ne kaldıysa geriye zavallı Fikriye’den,
“Gel kurtar” demeye bile gücüm kalmadı, çektiğim bu çileden.
(Fikriye Hanım’dan Atatürk’e)
* * *
Sevgili bir hüzün gibi geldi geçti buradan,
Şikâyetçi olmadı yorgun başımdan.
Tanıdık bir lezzetti sunduğu kahve fincanınd ...