“Söyle bana çiçeklerin diliyle gerçek ismini,
Şimşek çaksın, yıldırım çarpsın günahkâr varlığıma,
Görünmez ışıkla örülü bahçen saklasın beni,
Misk-i amber kokusu sinsin akşamın yakasına.”
Pako Amiran Svimonişvili’nin şiiri, Doğu ile Batı’nın, kutsal anlatılar ile modern duyarlığın, antik çağın sesi ile bugünün insanının arayışının buluştuğu bir varoluş mekânı kurar. İncil ve mitoloji, manzara ve hatıra, ışık ve parçalanmış gerçeklik onu ...