Durup dururken aklıma geliyorsun: Kitap okurken, televizyon izlerken, birileriyle sohbet ederken, yolda yürürken... Öylece donup kalıyorum. Zihnimde, geçmişimle kısa bir yolculuk yapıyorum. "Ne zormuş büyümek!" diyorum içimden. Keşke çocukluğuma dönebilsem de sevdiklerim toprakta değil de yanımda olsa... Kucaklasam öyle onları, sonra hiç büyümesem...
Vedayı güzelleştiren tek şey sonunda kavuşacak olmaktır. Veda ederken hiçbir zaman kavuşulamayacağını bilmek ise koca bir boşluk... Se ...