Özet
Bu çalışma, dijital kültür ve dijital sanat bağlamında kamusal mekânların yapay zekâ, veriler ve yeni medya teknolojileri ile nasıl dönüştüğünü incelemektedir. Geleneksel kamusal alan ile siber uzam arasındaki sınırların bulanıklaştığı, mimari yüzeylerin dijital arayüzlere dönüştüğü hibrit bir ekosistem ele alınmaktadır. Lev Manovich’in artırılmış mekân kavramsallaştırması ışığında, Walter Benjamin’in flanör figürünün dijital çağda veri akışları arasında gezinen bir "dijital flanöre" e ...