Opera perdesinin son kez indiği ve sahnenin karanlığa büründüğü an, salonun devasa tavanından süzülen melodi, sessizlikle birleşti. İzleyiciler önce derin bir nefes alıp verdiler, sonra da coşkulu alkışlarıyla bu sessizliği yırttılar. Amaç, muhteşem performansı kutlamaktan çok, kendilerini yutan hissi geçirmekti. Büyüleyici bir opera binasının balkonunda, üç farklı zaman ve yerden gelen üç figür, alkışların yankılarında kaybolmuştu. Onlar, sadece zamansız eserleri ve deha düzeyindeki yetenekler ...