Şerife Semerci, doğduğu ve yaşadığı topraklar arasında salınan anılarında hem insan ruhunun dehlizlerine dalıyor
hem de göçle yeniden şekillenen aidiyet duygusunun ömründeki izlerini sorguluyor…
“Tatlı düşlerimi anımsamaya çalışırken öyle bir yalnızlık ki yazgımın bana yazdığı. Kaderimin beni coşkun sulara
fırlatıp atmasından beri, yüreğimi bir an olsun yatıştıracak bir şey bulamadım. Kaybettiklerim için duyduğum
üzüntüler... Acıları tek başına karşılamak... Hayatı dah ...