Hayatım boyunca yolların peşinden gittim; dağlarda yürüdüm, denizin metrelerce altına indim, zor olanı seçtim.
Ama geç fark ettim ki insanın yürüdüğü en uzun yol ne dağlarda ne denizin dibinde; insanın kendine yürüdüğü yoldur.
Çünkü çoğumuz Tanrıdan değil, hayatımızı sessizce yöneten o görünmez tanrıdan, “elalem ne der” tanrısından korkarak büyürüz.
Bağ diye başlayan şey bağımlılığa dönüşür, sevgi diye kurulan düzen bazen insanın kendi cehennemine döner ve insan bir gün durup şunu ...