Sayfalar kirletiyorum,
hayata daha çok benzesinler diye.
Ve İnsan Düşer
Bazen bir cümlenin içine.
Bazen bir düşünceye, bir bedene.
Bir şehir gibi. Bir yara gibi.
kendinden kaçabildiği kadar özgür;
kendine döneceği kadar yalnız.
Dokunmak, bir boşluğu başka biriyle yamamaksa...
Herkes bir şey saklıyor: bir suç, bir yalnızlık.
Arzu, bu absürt tiyatroda unutulmuş en can alıcı replik.
Bir şehri içinden atabilir mi insan?
Aşk mı bu?
Hayı ...