İnsan daima yarına bir iz bırakmak ister. Bu, onun kolektif hafızasının bir tezahürüdür. Mağara duvarlarına resimler bu yüzden çizildi. Resimler yetmediğinde insan, harfleri buldu. Yazının büyük keşfiyle birlikte ise hafızasını parşömenlere, sonrasında kitaplara aktarmak istedi. Bunu yaparken de kendi hikayesinin peşine düştü. İnsan yazarken, aslında kendi mağara duvarını kazıyordur.
Songül Sayılgan da kim bilir; Ayşa’nın gözüyle kendi acılarını, sevinçlerini aktarıyor. Belki de bir daha Ha ...