Bu kitap, insanı ahlaki bir yargı nesnesi olarak değil, gelişimsel bir yapı olarak ele alır. 0–14 yaş arasında kurulan görünmez bir “gerçeklik mimarisi”, bireyin yetişkinlikteki ilişkilerini, korkularını, seçimlerini ve kimlik algısını belirler. Travma ise bu mimarinin içindeki bir olay değil; yapının kendisinde oluşan bir bozulmadır.