Eser, Roma’nın dinsel yapısını “inanç tarihi” sınırlarının dışına taşıyarak politik antropoloji,
kültürel sosyoloji, hukuk tarihi, ritüel teorisi ve devlet felsefesi çerçevesinde yeniden ele
almaktadır. Rahiplik kurumlarının hiyerarşisi, augur tekniklerinin siyasal işleve dönüşmesi,
kutsal hukuk (ius divinum) ile medenî hukukun birbirini tamamlayışı, templum’un kent
organizasyonundaki rolü, prodigium ve omen gibi kavramların devlet krizleriyle ilişkisi ve
Constantinus so ...